Tokoh / Pemimpin
Masa / Tarikh
Tempat / Negeri
Pertubuhan / Parti
Pentadbiran / Dasar
Perjanjian / Dokumen
Istilah / Konsep
Bab 9 · Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1957
Subtopik 9.4
Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957
Subtopik ini menerangkan inti pati Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 yang ditandatangani antara Raja-raja Melayu dengan Sir Donald MacGillivray pada 5 Ogos 1957 — asas kepada Raja Berperlembagaan, Demokrasi Berparlimen, kewarganegaraan, kedudukan istimewa orang Melayu, kedudukan agama Islam dan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.
Ringkasan 9.4
Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 ditandatangani bagi membentuk Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1957 sebagai asas negara merdeka.
Perjanjian ini ditandatangani pada 5 Ogos 1957 di King's House, Kuala Lumpur antara Raja-raja Melayu dan Sir Donald MacGillivray yang mewakili Ratu Elizabeth II.
Perjanjian ini menjadi asas kepada sistem Raja Berperlembagaan, Demokrasi Berparlimen, kewarganegaraan dan hak rakyat yang masih diamalkan hingga hari ini.
Soalan UtamaBagaimanakah Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 membentuk asas negara merdeka?
Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 menjadi persetujuan rasmi yang membentuk asas Perlembagaan Persekutuan dan sistem pemerintahan negara. Perjanjian ini turut menjamin keseimbangan antara hak rakyat, kedudukan Raja-raja Melayu dan kepentingan semua kaum.
Fokus 9.4Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 dapat difahami melalui lima bahagian utama:
Raja Berperlembagaan dan Demokrasi Berparlimen 
Kewarganegaraan 
Kedudukan Istimewa Orang Melayu dan Kepentingan Sah Kaum Lain 
Kedudukan Agama Islam 
Kedudukan Bahasa Melayu 
Bahagian Pertama
Raja Berperlembagaan dan Demokrasi Berparlimen
Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 ditandatangani pada 5 Ogos 1957.
Perjanjian ditandatangani di King's House, Kuala Lumpur.
Perjanjian ditandatangani antara:
Raja-raja Melayu
Sir Donald MacGillivray yang mewakili Ratu Elizabeth II Perjanjian ini menjadi asas kepada Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu 1957.
Perjanjian menetapkan bahawa:
Ketua Negara ialah Yang di-Pertuan Agong Yang di-Pertuan Agong dipilih daripada kalangan Raja-raja Melayu Tempoh pemerintahan Yang di-Pertuan Agong ialah lima tahun Perkara ini diperuntukkan dalam Perkara 32 Perlembagaan Persekutuan.
Kandungan penting Perkara 32 Yang di-Pertuan Agong ialah Ketua Utama Negara.
Kedudukan baginda mengatasi semua orang di Persekutuan.
Permaisuri Yang di-Pertuan Agong ialah Raja Permaisuri Agong.
Pemilihan dibuat oleh Majlis Raja-Raja.
Yang di-Pertuan Agong boleh meletakkan jawatan atau dilucutkan melalui Majlis Raja-Raja mengikut Perlembagaan.
Bahagian Kedua
Kewarganegaraan
Setiap orang yang lahir di Persekutuan Tanah Melayu pada atau selepas Hari Merdeka boleh menjadi warganegara.
Terdapat tiga cara memperoleh kewarganegaraan.
Individu yang telah menjadi rakyat Persekutuan sebelum Merdeka.
Individu yang lahir di Persekutuan pada atau selepas Hari Merdeka.
Individu yang lahir di luar Persekutuan tetapi bapanya ialah warganegara ketika kelahirannya.
Individu yang lahir di luar negara tetapi memenuhi syarat pendaftaran yang ditetapkan.
Memohon didaftarkan sebagai rakyat.
Memohon menjadi warganegara selepas memenuhi syarat yang ditetapkan.
Bahagian Ketiga
Kedudukan Istimewa Orang Melayu dan Kepentingan Sah Kaum Lain
Perjanjian menjamin kedudukan istimewa orang Melayu dipelihara.
Hak semua rakyat tetap dijamin.
Kaum lain terus menikmati hak sebagai warganegara.
Kandungan penting Perkara 153 Yang di-Pertuan Agong bertanggungjawab memelihara kedudukan istimewa orang Melayu.
Yang di-Pertuan Agong turut melindungi kepentingan sah kaum-kaum lain.
Peruntukan khas boleh diberikan dalam:
jawatan perkhidmatan awam
biasiswa
pendidikan
latihan permit atau lesen tertentu mengikut undang-undangBahagian Keempat
Kedudukan Agama Islam
Perjanjian menetapkan Islam sebagai agama Persekutuan.
Agama lain boleh diamalkan dengan aman dan damai.
Kandungan penting Perlembagaan Perkara 3
Islam ialah agama Persekutuan.
Perkara 11
Setiap individu berhak menganut agama sendiri Setiap individu berhak mengamalkan agamanya
Setiap individu berhak mengurus hal ehwal agamanya Setiap individu berhak menubuhkan institusi agama Setiap individu berhak memiliki dan mentadbir harta agamaBahagian Kelima
Kedudukan Bahasa Melayu
Perjanjian menetapkan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.
Bahasa Melayu menjadi bahasa rasmi pentadbiran.
Kandungan penting Perkara 152 Bahasa kebangsaan ialah Bahasa Melayu.
Tulisan yang ditetapkan oleh Parlimen boleh digunakan.
Hak mempelajari dan menggunakan bahasa lain tidak dihalang.
Kerajaan Persekutuan dan kerajaan negeri boleh memelihara penggunaan bahasa kaum lain.
KesimpulanPerjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 melahirkan negara merdeka tanpa pertumpahan darah dan kekal menjadi asas pemerintahan Malaysia.
Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 menjadi asas kepada pembentukan Perlembagaan Persekutuan dan negara merdeka yang berdaulat:
Raja Berperlembagaan Demokrasi Berparlimen Hak kewarganegaraan Agama Persekutuan Bahasa kebangsaan Kedudukan istimewa orang Melayu Perjanjian ini membuktikan bahawa permuafakatan antara Raja-raja Melayu, pemimpin tempatan dan British berjaya melahirkan sebuah negara yang merdeka tanpa pertumpahan darah. Perjanjian ini terus menjadi asas kepada sistem pemerintahan Malaysia hingga hari ini.
Rumusan Besar Bab 9 Bab ini menerangkan usaha ke arah mencapai kemerdekaan melalui rundingan, penggubalan perlembagaan dan pemeteraian Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957. Kerjasama erat antara Raja-raja Melayu, pemimpin tempatan dan kerajaan British berjaya melahirkan sebuah negara yang merdeka berlandaskan Perlembagaan Persekutuan.
Fokus utama bab ini ialah:
usaha rundingan kemerdekaan Suruhanjaya Reid penggubalan Perlembagaan Persekutuan Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 Raja Berperlembagaan dan Demokrasi Berparlimen pembentukan negara merdeka Bab ini membuktikan bahawa kemerdekaan negara dicapai melalui kebijaksanaan, permuafakatan dan toleransi semua pihak. Sebagai rakyat Malaysia, kita hendaklah menghormati Perlembagaan, mempertahankan kedaulatan negara dan terus memelihara perpaduan yang menjadi asas keamanan negara.